“Ik kreeg meteen de kans om mee te draaien in uitdagende projecten, en juist daardoor leerde ik in korte tijd enorm veel”
Wanneer Max Douma over zijn eerste maanden als TBI‑trainee vertelt, gebeurt er iets opvallends: zijn enthousiasme wervelt door elk woord heen. Hij kiest zijn zinnen zorgvuldig, maar achter dat rustige tempo schuilt iemand die razendsnel leert, veel ziet, en die zich vol overtuiging in een onbekende wereld stort. “Je denkt na je studie dat je alles weet,” zegt hij. “Maar zodra je begint, heb je het idee dat je weer vanaf nul begint.”
Van kind dat wilde bouwen naar student die álles wilde begrijpen
Max is 25, heeft Bouwkunde in Delft gestudeerd, en werkt sinds oktober bij J.P. van Eesteren als trainee met een focus op duurzaamheid. De keuze voor de bouw zat er al vroeg in. “Ik heb altijd iets gehad met de bouw, maar wat ik er precies mee wilde? Dat wist ik niet.”
Architectuur leek lang het logische pad. “Op dat moment dacht ik dat dat was wat een gebouw inhield. Dan ben je toch bezig met gebouwen,” zegt hij. Maar hoe verder hij kwam in zijn studie, hoe meer hij merkte dat architectuur maar één puzzelstukje was van een gigantisch speelveld. “Tijdens mijn studie ontdekte ik dat het veel breder is dan ik dacht. Je komt erachter dat er echt honderdduizend andere partijen aan vast zitten.”
Dat inzicht zette iets in beweging. Max wilde meer zien, meer begrijpen, meer meemaken. Aan het eind van zijn studie stond hij op een kruispunt: waar binnen die enorme bouwwereld hoorde hij thuis? Het antwoord had hij nog niet. Dat hoefde ook niet, want hij bleef nieuwsgierig naar de mogelijkheden.
Max Douma“Ik wist niet welke richting ik op wilde, maar ik wist wél dat ik dit traineeship wilde doen.”
Zijn plek vinden binnen J.P. van Eesteren
Max werd ‘gekoppeld’ aan J.P. van Eesteren, en dat bleek een match die hij zelf nooit had kunnen voorspellen. “J.P. van Eesteren is zo’n amicaal bedrijf. Iedereen is blij om te vertellen wat ze doen,” zegt hij. “Zodra je jezelf assertief opstelt, ben je binnen twee weken volledig geïntegreerd.”
Wat hem misschien wel het meest verraste, was hoe snel hij serieuze taken kreeg. “Je hoort soms dat stagiairs de taakjes krijgen die niemand wil doen. Hier totaal niet. Al in week één kreeg ik verantwoordelijkheid. Je voelt meteen dat je bijdraagt.”
Als duurzaamheidscoördinator doorgroeien
Max zijn rol als duurzaamheidscoördinator bij J.P. van Eesteren is veelzijdig, technisch, sociaal en constant in beweging. Hij werkt aan reductieberekeningen voor twee aansprekende projecten: KJ‑plein in Den Haag en Mama Shelter in Amsterdam Noord. Zijn werkweek is een veelvoud van plekken en mensen. “Op woensdag zit ik in Amsterdam, op donderdag in Den Haag. De rest van de week ben ik in Gouda, Rotterdam of ergens in het land bij een leverancier.” Vertelt hij verder.
En die bezoeken blijven hem verbazen: “Dan rij je ineens naar Duitsland voor een glasproducent, of naar Vught voor een projectbezoek. Je bent het hele land door aan het rijden. Dat maakt het ontzettend divers.” De eerste weken waren even schakelen voor Max. “Je hoort 500 termen die je nog nooit hebt gehoord. Functies waarvan je niet wist dat ze bestonden.” Maar hij paste zich snel aan en werd steeds meer thuis in de wereld van de bouw. “Na een maand had ik het gevoel dat ik begreep wat ik aan het doen was. En toen begon ik het pas echt heel erg te waarderen.”
Schakelen tussen werelden: bouwkeet, file, ritme en realiteit
De overgang van de universiteit naar het werkende leven is voor niemand eenvoudig, maar Max vertelt er met een open glimlach over. “Ik ben absoluut geen ochtendmens, vroeg opstaan voelde echt als het grootste obstakel.” Zegt hij.
De cultuur op de bouwkeet verraste hem ook. “De bouwkeet is 180 graden anders dan kantoor. Alles is directer, informeler, sneller. Maar juist daardoor heel leuk.”
En dan is er nog de file. “Vreselijk, maar het hoort erbij. En ik vind het heerlijk om niet vast te zitten op één plek.” vertelt hij lachend.
De magie van duurzaamheid
Duurzaamheid binnen de bouw is complex, technisch en strategisch tegelijk. Voor Max voelt dat als een perfecte rol. “Duurzaamheid staat nog in de kinderschoenen in de bouwwereld, maar TBI en J.P. van Eesteren lopen voorop. Het voelt alsof ik meebouw aan de toekomst.”
Hij ziet duurzaamheid niet als een verplichting, maar als kans om verschil te maken. “Het voelt niet alsof je wordt meegesleept, maar alsof jíj bijdraagt aan de richting die TBI neemt. Dat vind ik onwijs tof.”
Een traineeship als leervijver
Max gebruikt een woord dat hij heel precies kiest: leervijver. “Het traineeship is eigenlijk één grote leervijver. Je kunt er zóveel uit halen, maar je moet wel zelf springen.”
Hij maakt er een sport van om binnen J.P. van Eesteren en TBI te netwerken. “Ik stuur mensen mailtjes waarvan ik denk: dit lijkt me interessant. Hoofd inkoop, BIM, projectleiders… ik probeer zoveel mogelijk te zien.” Zijn mentor beschrijft hij als een waardevolle sparringpartner. “Hij is gepokt en gemazeld, hij weet precies hoe het werkt. Hij is echt mijn klankbord.”
En de traineegroep waarmee samen het avontuur is aangegaan? “Je wordt vanzelf een hechte club. Je ziet elkaar bij borrels, trainingen, weekenden. Je leert zoveel van elkaar.”
Max Douma“Duurzaamheid staat nog in de kinderschoenen in de bouwwereld, maar TBI en J.P. van Eesteren lopen voorop. Het voelt alsof ik meebouw aan de toekomst.”
Vooruitkijken: een open horizon
Max is nog maar vier maanden bezig, maar heeft al veel gezien. Waar hij wil uitstromen? Dat durft hij nog niet te zeggen en dat vindt hij juist mooi. “In het begin dacht ik richting projectontwikkeling te gaan. Maar nu sta ik overal open voor. Het zou zomaar 180 graden de andere kant op kunnen gaan.” Waar hij wél op hoopt? “Dat ik over twintig maanden weet op welk vlak ik het meest impact kan maken. Want als ik dát weet, weet ik ook waar ik thuis hoor.”
“Van Shanghai tot Zoetermeer: hoe Willem zijn fascinatie voor steden, duurzaamheid en mensen vond binnen het TBI‑traineeship”
Wanneer Willem Arts vertelt over zijn traineeship, hoor je meteen dat hij iemand is die zich laat leiden door nieuwsgierigheid en betekenis. Niet door een strak uitgestippeld carrièreplan, maar door het ontdekken van wat écht bij hem past. Zijn interesse voor de bouw begint niet in Nederland, maar in Shanghai, en loopt via een vernieuwende studie naar drie totaal periodes binnen TBI. Precies de kracht van het traineeship.
