“Ik ben pas vier maanden bezig, maar ik heb al zóveel geleerd.”
De eerste maanden van Lieke Keppels haar TBI‑traineeship vlogen voorbij, maar als ze nu al terugblikt klinkt er een helderheid in haar stem. Ze spreekt bedachtzaam, kiest haar woorden zorgvuldig, maar tussen die woorden door voel je vooral één ding: een enorme groeicurve, gevoed door nieuwsgierigheid, reflectie en een stevige dosis nuchterheid. “Toen ik klaar was met mijn studie dacht ik: wat heb ik nou eigenlijk geleerd? Ik wilde vooral dingen uitproberen,” vertelt ze.
Van Delftse dualiteit naar TBI
Lieke studeerde Technische Bestuurskunde aan de TU Delft en vervolgde met de master Construction Management & Engineering. "Het is altijd een beetje tussen management en techniek in," zegt ze. "Ik had technische en wiskundige vakken, maar keek vooral naar hoe je techniek vertaalt naar management." Haar brede interesse in de gebouwde omgeving zat er al vroeg in. "Op vakantie zat ik altijd naar gebouwen te kijken, maar bouwkunde studeren voelde toen nog niet logisch. Toch fascineerde het me hoe steden en infrastructuur ontstaan."
Maar door coronajaren voelde de studie soms abstract. “Mijn bachelor was volledig in corona. Daardoor vroeg ik me af of ik het hele plaatje wel meegekregen had.” De behoefte om de echte wereld in te gaan werd groter en die stap zette zij uiteindelijk ook.
Lieke Keppels“Het leuke aan TBI vond ik dat je kunt proeven van techniek, bouw én infra. Je hoeft niet te kiezen voordat je het hebt meegemaakt.”
Het traineeship als logische stap
Tijdens haar master verhuisde Lieke naar Rotterdam en kwam via een bijbaan toevallig met TBI in aanraking. “Ik kende TBI niet, maar het bedrijf sprak me meteen aan.” Die eerste kennismaking plantte een zaadje. Toen ze traineeships onderzocht, klopte het plaatje: “Het leuke aan TBI vond ik dat je kunt proeven van techniek, bouw én infra. Je hoeft niet te kiezen voordat je het hebt meegemaakt.”
De sollicitatieprocedure bevestigde dat gevoel. Spannend, want het was haar eerste echte sollicitatie, maar verrassend prettig. “Ik had het gevoel dat ze naar míj keken. Niet: wat kun jij toevoegen aan TBI? Maar: hoe kunnen wij jou beter maken?” zegt ze. “Tijdens je studie ben je een nummer. Hier voelde ik me gezien.”
Omgevingsmanagement als raakvlak waar alles samenvalt
Lieke wilde werken op het snijvlak van mens en techniek: "Alleen de mens vind ik soms te zweverig, alleen techniek te stoffig. Dat raakvlak vind ik leuk." Bij Mobilis vond ze precies die plek, met een rol binnen omgevingsmanagement.
Ze begon op een project in de opstartfase. Juist een moment waarop alles nog openligt. “Tijdens je studie lijkt projectwerk eenvoudig, maar zodra je in een echt project stapt, zie je pas waarom dingen soms misgaan.” Ze werkt aan BLVC‑plannen voor het project Knooppunt Amstel. “Je moet overal over nadenken: omleidingen, veiligheid, leefbaarheid, communicatie. Het is bizar hoeveel er komt kijken bij zoiets als werk in openbare ruimte.”
Omgevingsmanagement blijkt een vak dat draait om vooruitzien. “Als je het goed doet, merkt niemand dat je er bent. Maar als je het slecht doet, merk je het in het hele project.”
Verwachtingen, realiteit en het echte mensenleven
De eerste maanden voelden voor Lieke als intens én leerzaam. “Ik begon met veel energie, en die heb ik nog steeds. Maar sommige dingen zijn anders dan je verwacht en dat is goed. Je leert veel over jezelf.”
Tot haar verrassing viel het ritme van werken mee. “Ik vind het fijn dat als ik naar huis ga, ik ook echt thuis ben. Weekend is weekend.” De overstap van student naar professional voelde natuurlijk: “Het grote‑mensenleven valt me eigenlijk heel erg mee.” Toch heeft ze een duidelijke wens: “Ik hoop in een volgende periode echt een keer op de bouwplaats te staan. Dat miste ik in mijn studie. Ik wil de praktijk van dichtbij ervaren.”
Leren in de breedte met een mentor, traineegroep en een goed team
Lieke is lovend over haar mentor, Jessie Bekkers-van Rooij, directeur bij HevoFame. “Ze is zo aardig en geïnteresseerd. Het feit dat mentoren op directieniveau zitten, laat zien hoe belangrijk TBI onze ontwikkeling vindt en daar ook tijd aan wilt besteden.”
Ook haar traineegroep voelt meteen vertrouwd. “Het is echt een soort vriendengroep. Iemand dacht dat we elkaar al maanden kenden, maar het was pas de tweede keer dat we elkaar zagen.” Een hechte groep helpt, juist als een periode soms minder matcht. “Je hoort van anderen hoe het elders is. Dan weet je: de volgende plek kan totaal anders zijn.”
De tweedaagse training verraste haar positief. Het zijn dagen waar de persoonlijke ontwikkeling juist centraal staat en er even uit de ‘waan van de dag’ wordt gestapt. “Ik dacht dat het misschien zweverig zou zijn, maar het was juist heel concreet. Intensief, maar super leerzaam. Je leert waarom jij op een bepaalde manier reageert, en waar dat vandaan komt.”
Lieke Keppels“Drie keer acht maanden is perfect. Lang genoeg om mee te draaien, kort genoeg om drie totaal verschillende periodes te ervaren.”
Een traineeshipritme vol dynamiek en ontwikkeling
Geen dag is hetzelfde in haar agenda. Naast het werken aan BLVC‑plannen werkte ze aan een e‑learning voor nieuwe omgevingsmanagers. “In het begin vond ik het lastig om een e‑learning te maken terwijl ik zelf nog niet precies wist hoe alles werkt. Maar nu ik meer meemaak, gaat het veel makkelijker.”
Het traineeship zelf vindt ze goed opgebouwd en is ze te spreken over de duur van de periodes.. “Drie keer acht maanden is perfect. Lang genoeg om mee te draaien, kort genoeg om drie totaal verschillende periodes te ervaren.”
Breed blijven, veel zien, veel leren
Lieke heeft geen strak einddoel en dat vindt ze prettig. “Ik vind zoveel dingen interessant dat ik nu al meer wil doen dan ik in twee periodes kwijt kan.” Ze wil variëren: infra én bouw, voorbereiding én uitvoering. “Ik moet dingen echt ervaren voordat ik weet wat bij me past.” Haar hoop voor de toekomst: “Ik hoop dat ik ergens een periode vind waar ik later naar terug wil. En dat ik aan het eind kan zeggen dat ik veel heb geleerd. Zowel professioneel én persoonlijk.” En één ding weet ze nu al zeker: “Ik ben pas vier maanden bezig, maar ik heb al zóveel geleerd.”
“Je vindt je weg door te dóen — en dat is precies waarom ik hier op mijn plek zit”
Als Marijn Helleman vertelt over zijn eerste maanden bij TBI, zie je de combinatie van nieuwsgierigheid en nuchter zelfinzicht die hem typeert. Hij lacht wanneer hij het zegt, maar de kern is serieus: “Dit is mijn eerste baan. Ik ben vier maanden bezig… en ik leer elke week iets nieuws.”
